Anafylaxie; onze eerste ervaring….

Via de facebookpagina van stichting NAN kwam ik de onderstaande video tegen waarin uitgelegd wordt wat een ernstige allergische reactie is en hoe het eruit ziet. Een aanrader om te bekijken en te laten zien aan andere mensen. Want hoe leg je in kort uit wat een anafylactische shock/reactie is? We hebben het een paar keer meegemaakt. Met cashewnoot, met tilapia (vis) en een keer na het eten van schepijs. Ik kan er heel veel over vertellen maar dit was onze eerste ervaring.

De eerste keer was Emma anderhalf jaar oud (Emma is nu 12). Ze kreeg een heel klein stukje cashewnoot en zwol meteen op, we schrokken enorm. Emma kwam al in het ziekenhuis vanwege voedselallergie, hooikoorts en eczeem maar dit hadden we nog nooit meegemaakt. Ze werd kortademig, kreeg hele dikke lippen en ging in de gang op de vloer liggen. Ik belde de huisartsenpost maar die was natuurlijk bezet. De zwelling in het gezicht van Emma nam toe, ze kreeg uitslag over haar hele lichaam werd wat suffig en begon te hoesten. Ik heb toen het noodnummer van de huisartsenpost gebeld. We konden gelijk bij een huisarts in onze wijk terecht maar moesten daar wel zelf naar toe rijden. Daar aangekomen bleek de huisarts nog met een andere patiënt bezig te zijn maar ondertussen werd Emma er niet echt beter op. We hebben op de deur geklopt en toen kwam de huisarts kijken. De reactie bleek erger te zijn dan verwacht. Emma kreeg direct medicatie, de huisarts bleef af en toe bij ons in de wachtkamer zitten want ze moest tussendoor ook terug naar de andere patiënt in de behandelkamer. De medicatie sloeg niet direct aan en na 10 minuten kreeg Emma opnieuw medicatie. Uiteindelijk ging het beter, de ademhaling klonk weer normaal en de zwelling zakte wat af. De zwelling in haar gezicht bleef de dagen erna nog wel een tijdje zichtbaar.

Een dag later zijn we naar onze kinderarts in het ziekenhuis gegaan en daar hebben we goede voorlichting gekregen over anafylaxie. We hebben de epipen gekregen en het advies om een volgende keer 112 te bellen. De volgende keer kwam een paar jaar later en het voelde doen een stuk vertrouwder om het ziekenhuis te bellen. Ze hebben ons begeleidt aan de telefoon en ondertussen de ambulance gebeld.

Facebookpagina NAN